Er is al heel wat gezegd en geschreven over de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië. Toch zitten beide regio’s qua wetgeving inzake regenwaterafvoer op dezelfde golflengte. Zowel voor eengezinswoningen als voor appartementsgebouwen leggen ze de nadruk op infiltratie. In het geval van grotere realisaties, bodems die onvoldoende waterdoorlatend zijn of projecten waarbij waterrecuperatie een integraal onderdeel is van het ontwerp, kiezen steden en gemeenten eerder voor bufferbekkens.
Vlaanderen is sinds 1 januari 2014 gebonden aan de richtlijnen in de Gewestelijke stedenbouwkundige verordening hemelwater. De plaatsing van een infiltratiebekken in de openbare ruimte moet bovendien conform de voorschriften in de Code van goede praktijk voor het ontwerp, aanleg en onderhoud van rioleringssystemen (augustus 2012) gebeuren, die opgesteld zijn door de Coördinatiecommissie Integraal Waterbeleid (CIW).

In Wallonië moet regenwatervoer sinds 1 januari 2017 in rekening gebracht worden bij de realisatie van elk nieuw bouwproject in dichtbevolkte gebieden of zones met economische bedrijvigheid. Als infiltratie in de bodem niet mogelijk is (bijvoorbeeld vanwege technische redenen), opteert men voor afvoer via een kunstmatige goot of naar een vijver of beek. Als ook dit laatste niet mogelijk is, kan het regenwater nog altijd afgevoerd worden naar de riolering. Het is in ieder geval nuttig om vooraf te testen of de bodem waterdoorlatend is en in welke mate hij bepaalde hoeveelheden water kan opvangen.